Waar mijn woorden vandaan komen

Heb je zelf veel te maken gehad met rouw? Je schrijft er zo herkenbaar over.

Toen ik die vraag kreeg, moest ik er eerlijk gezegd even over nadenken. En mijn antwoord is ja. Ik heb absoluut met rouw te maken.

In mijn werk in de zorg heb ik mensen mogen begeleiden rondom overlijden. Ik heb te maken gehad met dementie. Afscheid nemen van iemand die er nog is, maar die je steeds een stukje meer kwijtraakt. Ook dat is rouw.

Vanuit de zorg mocht ik mensen begeleiden op hun sterfbed. Momenten waarin verdriet, liefde en afscheid heel dicht bij elkaar liggen. Dat doet iets met je. Die ervaringen blijven me bij.

Ook in mijn werk hoor ik veel verhalen. Mensen vertellen mij wat ze meemaken, wat hen raakt, waar ze tegenaan lopen. Ik probeer dan niet alleen te luisteren naar wat iemand vertelt, maar ook naar wat misschien tussen de woorden door te voelen is.

Als ik schrijf, leef ik me soms zo in het verhaal van de ander in, dat ik bijna probeer te voelen hoe het voor diegene zou kunnen zijn. Niet omdat ik precies kan weten wat iemand voelt, maar om zo dicht mogelijk bij die emotie te komen.

En natuurlijk maak ik zelf ook verlies en afscheid mee. Soms groot, soms klein. Rouw zit voor mij niet alleen in de dood. Het kan ook zitten in een relatie die eindigt, in iets wat anders loopt dan je had gehoopt of in afscheid nemen van een stukje van jezelf.

Al die ervaringen neem ik mee in mijn schrijven. Misschien is dat waarom mensen zich soms herkennen in mijn woorden.

Liefs,
Bettie

Rouw is rauw

Rouw is rauw
puur onbegrip
stilte
verslagenheid
verdriet

Rouw is rauw
verwond, kapot
zwart-wit
leeg, pijnlijk
woordeloos

Rouw is rauw
wat blijft is de herinnering
fluisteringen van liefde
zacht en warm

Geschreven door Bettie Rothman