Woorden die wachten op het afscheid

Soms begint een gedicht met één woord.

Deze keer was dat het woord ‘woorden’. Zeven letters. En tijdens het schrijven besefte ik hoeveel kracht daarin zit.

Woorden kunnen mooi zijn. Ze kunnen je raken, laten lachen en je het gevoel geven dat je geliefd bent. Maar woorden kunnen ook lelijk zijn. In een ruzie bijvoorbeeld. Dan zeg je misschien iets wat pijn doet en wat bij de ander blijft hangen.

Toen ik mijn gedicht teruglas, bleef ik daarover nadenken. Over wat we zeggen, maar ook over wat we niet zeggen.

Want hoe vaak vertellen we iemand eigenlijk hoeveel we van diegene houden?

Tegen mijn dochter zeg ik het regelmatig. Ik vind het belangrijk dat ze het weet en voelt. Soms gaat het vanzelf, soms zeg ik het met een knuffel. En bij het weggaan roepen we nog even naar elkaar: “Love u!”

Kleine momenten, maar ik meen het.

Tegen mijn moeder, mijn vader en mijn broers zeg ik het minder vaak. Terwijl ik ontzettend veel van ze hou.

Waarom eigenlijk?

Soms denk ik er gewoon niet aan. We hebben het over hoe het gaat, over werk of over de dingen van de dag. En dan hebben we elkaar weer gesproken, maar heb ik niet gezegd hoeveel ze voor me betekenen.

Bij mijn broers speelt ook de afstand mee. Ze wonen verder weg en we hebben allemaal onze drukte. Daardoor is er soms weinig contact. Maar als we elkaar spreken, is het altijd goed.

Ik ben trots op wie ze geworden zijn. Mooie, stoere mannen die sterk in het leven staan. Natuurlijk hebben ze ook ieder hun eigen dingen waar ze tegenaan lopen. Maar ik zie hoe ze zich hebben ontwikkeld en hoe ze het doen in het leven.

Dat mag ik best eens tegen ze zeggen.

Ik laat mijn liefde ook zien door er te zijn als ze me nodig hebben. Want liefde zit natuurlijk niet alleen in woorden. Het zit ook in luisteren, in tijd maken en in een knuffel.

Toch kan het fijn zijn om het óók te horen.

En dan denk ik aan een afscheid. Aan de mooie woorden die daar worden uitgesproken. Hoeveel iemand betekende. Hoe geliefd iemand was. Hoe trots we op diegene zijn.

Woorden die raken.

Maar waarom bewaren we sommige woorden tot dat moment?

Misschien denken we dat de ander het wel weet. Misschien vinden we het moeilijk om ze uit te spreken. En soms, zoals bij mij, komt het gewoon niet in ons op.

Ik denk niet dat we elkaar iedere dag een heel verhaal hoeven te vertellen. Maar af en toe even zeggen: ik hou van je. Ik ben trots op je. Ik ben blij dat jij er bent.

Gewoon, als we elkaar spreken.

Nu ik dit schrijf, besef ik dat ik daar zelf ook wat mee wil doen. Niet één keer omdat ik er nu over nadenk, maar vaker. Zoals het met mijn dochter al zo vanzelf kan gaan.

Want als woorden zoveel kracht hebben, wil ik die kracht ook gebruiken om de mensen van wie ik hou iets moois mee te geven.

Terwijl ze het kunnen horen.

En ik hoop dat je tijdens het lezen misschien ook even aan iemand denkt. Iemand die veel voor je betekent, maar tegen wie je dat al een tijdje niet hebt gezegd.

Wat zou je diegene willen vertellen?

Woorden

Woorden

zeven letters

de kunst van het spreken

verleerd, stilte

Gedragen kracht

ervaringen

slechts zeven letters

woorden

Gesproken woorden

geschat op waarde

veroveren het hart

verlaten de ziel, de aarde

Geschreven Bettie Rothman – 11 oktober 2026

© Copyright Bettie Rothman