Had ik het maar eerder geweten…
Hoe vaak zeggen we het niet tegen onszelf?
Had ik maar eerder geweten wat ik nu weet.
Had ik maar eerder mijn grenzen aangegeven. Had ik maar eerder voor mezelf gekozen. Had ik maar eerder ingezien dat het leven ook anders kan.
Maar is dat eigenlijk wel zo?
Want als ik terugkijk op mijn leven, besef ik dat alles wat ik heb meegemaakt, heeft bijgedragen aan wie ik vandaag ben.
De mooie momenten, de liefde, het geluk en de bijzondere ontmoetingen. Maar ook het verdriet, de teleurstellingen, de moeilijke keuzes en de momenten waarop ik mezelf misschien even kwijt was.
Natuurlijk zijn er dingen die ik achteraf graag anders had gezien. Momenten waarop ik meer voor mezelf had willen opkomen.
Waarop ik mijn eigen mening had mogen geven, in plaats van mee te gaan met wat een ander vond.
Situaties waarin ik misschien veel te lang bleef, terwijl ik diep vanbinnen voelde dat het niet goed voor me was.
Maar ik wist toen niet wat ik nu weet.
Ik leefde vanuit de overtuigingen die ik had meegekregen. Vanuit wat ik had geleerd en wat voor mij op dat moment vanzelfsprekend was. En juist door te leven, te ervaren, te vallen en weer op te staan, ben ik gaan ontdekken wie ik werkelijk ben.
Soms moeten we eerst ervaren wat niet bij ons past, voordat we ontdekken wat we zelf nodig hebben.
Soms luisteren we jarenlang naar anderen, voordat we onze eigen stem leren horen.
En soms duurt het jaren voordat we beseffen dat we zelf keuzes mogen maken.
Is dat dan verloren tijd?
Ik denk van niet.
Want hoe had ik toen kunnen weten wat ik nu weet?
En daarbij stel ik mezelf ook weleens de vraag:
Wat is mij overkomen en wat heb ik mij laten overkomen?
Want daar zit voor mij wel een verschil.
Er zijn dingen gebeurd waar ik geen invloed op had. Maar er zijn ook situaties geweest waarin ik mezelf wegcijferde, mijn grenzen niet aangaf of de keuzes aan een ander overliet.
Niet omdat ik dat zo graag wilde, maar omdat ik op dat moment niet beter wist. Of misschien niet anders durfde.
En ook dat mag ik mezelf vergeven.
Want ik kan wel blijven terugkijken en denken dat ik het anders had moeten doen, maar daarmee verander ik niets aan wat geweest is. Wat ik wel kan veranderen, is hoe ik er vandaag mee omga.
Ik heb geleerd dat mijn mening ertoe doet. Dat ik mijn grenzen mag aangeven. Dat ik niet altijd rekening hoef te houden met wat een ander van mij vindt.
En vooral dat ik zelf verantwoordelijk ben voor de keuzes die ik vandaag maak.
Dat betekent niet dat ik nooit meer fouten zal maken. Of dat ik nooit meer verdriet of teleurstellingen zal ervaren.
Maar ik weet inmiddels wel dat ik veel meer aankan dan ik ooit had gedacht.
En wanneer ik nu terugkijk, voel ik vooral dankbaarheid.
Niet omdat alles wat ik heb meegemaakt zo mooi was. Sommige dingen had ik liever niet meegemaakt.
Maar ik zie ook hoeveel ik heb geleerd, hoeveel ik heb losgelaten en hoeveel kracht ik in mezelf heb ontdekt.
Ik zie niet meer alleen de vrouw die ik ooit was.
Ik zie vooral de vrouw die ik geworden ben.
Een vrouw die haar eigen mening heeft, haar eigen keuzes maakt en steeds meer op zichzelf durft te vertrouwen.
En daar ben ik trots op. Dus had ik het graag eerder geweten?
Misschien wel.
Maar zonder alles wat ik onderweg heb ervaren, had ik misschien ook niet geweten wat ik vandaag weet.
En juist daarom voel ik dankbaarheid.
Want ik ben eindelijk thuis. Bij mezelf.
Eindelijk thuis
Ik voel en besef
dat wat er was
mij veel heeft gebracht
Ik heb veel losgelaten
veel geleerd
Ik vraag niet meer om bevestiging
voel me sterk en krachtig
En besef
ik ben eindelijk thuis
bij mezelf
Column en gedicht geschreven door Bettie Rothman – 21 oktober 2026
© Bettie Rothman – Voel Jouw Balans