Als woorden vanzelf komen

Over inspiratie, verwondering en de kunst van het loslaten.

Soms wil ik graag weer schrijven, maar weet ik niet waarover.

Dan denk ik bij mezelf: ik wil graag weer schrijven. Vervolgens laat ik het los. Ik kan het immers niet afdwingen. En dan ineens komt er een woord, een zin of zomaar een gedachte. Ik begin te schrijven. Waar het op zo’n moment naartoe gaat? Geen idee. Ik laat de woorden komen en voor ik het weet, staat er weer een heel gedicht. Soms lees ik het terug en denk ik: heb ik dat geschreven?

En weet je? Ik hoef het niet te begrijpen. Ik geniet er gewoon van. Het is een proces van verwondering naar vertrouwen. Wat mij misschien nog wel het meest verwondert, is dat ik vooraf vaak helemaal niet weet wat ik eigenlijk wil vertellen.

Een gedicht begint met een paar woorden. Wanneer ik het later teruglees, ontdek ik soms een betekenis waar ik tijdens het schrijven niet bij stil heb gestaan. Zoals onlangs, toen het woord ‘woorden’ bij mij binnenkwam. Zeven letters; meer had ik niet nodig.

Er ontstond een gedicht over spreken, stilte, gevoelens en afscheid. Over woorden die tijdens het leven soms niet worden uitgesproken, maar bij een afscheid ineens zoveel betekenis krijgen.



Terwijl ik hierover schrijf, komt er een nieuwe zin binnen: ‘ik wens’.

En daar begint weer een nieuw gedicht. Over verlangen, geluk, overtuigingen en grenzen. Over de vraag of wensen betekent dat je niet tevreden bent met wat je hebt. Over hoe onze overtuigingen ons soms kunnen beperken en hoe we pas later ontdekken waar onze grenzen werkelijk liggen.

Bijzonder toch? Ik was helemaal niet van plan om hierover te schrijven; het ontstond gewoon. Vroeger wilde ik graag begrijpen waarom bepaalde woorden bij me opkwamen, waar die inspiratie vandaan kwam en waarom juist op dat moment. Maar dat laat ik steeds meer los. Ik geniet van het proces.

Ik hoef niet overal een antwoord op te hebben, niet in mijn gedichten en ook niet in mijn leven. Ik leer steeds meer te vertrouwen op wat zich aandient, zonder vooraf te hoeven weten waar het naartoe gaat. Misschien is dat wel de mooiste les die het schrijven mij geeft.

Wat ik ook bijzonder vind, is dat mijn gedichten voor iedereen een andere betekenis kunnen hebben. Waar de één liefde in leest, herkent de ander verdriet. Waar iemand afscheid voelt, ervaart een ander juist hoop.

Mijn woorden hoeven niet door iedereen op dezelfde manier begrepen te worden. Ze mogen raken, vragen oproepen of iemand simpelweg even laten stilstaan.

Inmiddels weet ik dat inspiratie zich niet laat afdwingen. Soms schrijf ik meerdere gedichten achter elkaar. Soms is het een tijdje stil. Ook dat is goed. Ik vertrouw erop dat de woorden vanzelf weer komen. En als het even stil is, laat ik het stil zijn.

Want soms begint het mooiste verhaal met één enkel woord.