Soms moet je even stilstaan. Niet bij wat er om je heen gebeurt, maar bij wat er zich vanbinnen afspeelt.
Ik nam een kijkje in mijn hart.
Niet omdat ik ergens naar op zoek was. Niet omdat ik iets wilde veranderen. Maar omdat ik ineens voelde dat het tijd was om werkelijk naar binnen te kijken.
En eerlijk? Ik schrok een beetje.
Wat had ik veel verzameld. Verdriet, teleurstellingen, herinneringen, verwachtingen en gevoelens die ik misschien veel te lang met me mee had gedragen.
En ergens tussen al die gevoelens ontdekte ik iets anders.
Mezelf.
Of eigenlijk het stukje van mezelf waar ik de afgelopen tijd misschien niet altijd even goed voor had gezorgd.
Want zorgen voor anderen gaat soms zoveel gemakkelijker dan zorgen voor jezelf.
We kunnen begrip hebben voor de ander, geduld opbrengen, ruimte geven en liefde blijven voelen. Maar hoeveel ruimte geven we eigenlijk aan onszelf?
En terwijl ik daarover nadacht, kwam er een bijzonder besef.
Het is genoeg.
Niet vanuit boosheid. Niet vanuit verdriet. Maar vanuit opluchting.
Ik hoef niet alles te begrijpen. Ik hoef niet overal een antwoord op te krijgen. En ik hoef ook niet te vergeten wat er is geweest.
Ik mag de mooie herinneringen koesteren, zonder vast te blijven houden aan wat niet meer is.
Ik mag verdriet voelen, zonder erin te blijven wonen.
En misschien is dat wel wat zelfzorg werkelijk betekent.
Niet dat je iedere dag gelukkig moet zijn. Niet dat je nooit meer terugkijkt. Maar dat je jezelf toestaat om verder te gaan, met alles wat je hebt gevoeld en geleerd.
En ineens merkte ik dat er iets veranderde.
Er ontstond ruimte.
Geen grote, overweldigende verandering. Geen deur die met een klap werd dichtgeslagen.
Maar een zachte beweging vanbinnen.
Alsof mijn hart voorzichtig weer wat verder openging.
En weet je?
Misschien hoeft heling helemaal niet ingewikkeld te zijn.
Misschien begint het gewoon met een kijkje in je eigen hart.
En de liefdevolle gedachte:
Vanaf nu mag ik ook voor mezelf zorgen.
Geschreven door Bettie Rothman
© Bettie Rothman